Biegus krzywodzioby

Trochę większy i smuklejszy od biegusa zmiennego; ma dłuższe no­gi, dłuższy, masywniejszy i równo­miernie wygięty ku dołowi dziób (stąd nazwa). W szacie godowej łatwo go można rozpoznać po lśnią­cym, ceglastoczerwonym upierzeniu,które w czasie pierzenia się ma białe pla­my i poprzeczne fale. W szacie mło­docianej łatwy do odróż­nienia od biegusa zmiennego po braku ciemnych plam na brzuchu i bo­kach, po piersi w żółtawym odcieniu, prawie bez kresek, po wyraźniejszej brwi oraz po jaśniejszym wierzchu, który z powodu beżowego brzegu piór wygląda jakby był pokryty łuska­mi. W locie, niezależnie od rodzaju szaty, można go od razu rozpoznać po czysto białym kuprze, nie przedzie­lonym podłużną kreską. Głos: ?kuirri” bardziej potoczyste niż u biegusa zmiennego. Dł. 20 cm, siąg 40 cm.

Północnosyberyjski ptak lęgowy, którego dorosłe osobniki pojawiają się na naszych wybrzeżach w maju i od końca lip­ca do sierpnia, młode zaś – prze­ważnie w małych stadach – przede wszystkim we wrześniu.

Biegus krzywodzioby należy do ptaków odbywa­jących bardzo dalekie wędrówki. Dla niego Europa jest tylko ważnym miejscem odpoczynku w długiej po­dróży z tundr w północnej Azji na wybrzeża południowej Afryki. Jego lęgowiska są położone na terenach arktycznych, gdzie ziemia jest dłu­go zmarznięta, a więc jaja może on znosić dopiero od połowy czerwca. W latach, gdy liczba lemingów jest duża, rozmnaża się dobrze, ponie­waż ptaki drapieżne i lisy polarne nie muszą szukać zdobyczy w po­staci biegusów. Gdy lemingów jest mało, tylko nieliczne biegusy krzywodziobe dożywają wieku dorosłe­go. Fakt ten wyjaśnia, dlaczego młode biegusy krzywodziobe (i in­ne gatunki arktyczne) w niektórych latach występują bardzo licznie, na­tomiast w innych prawie ich nie ma.

Biegus krzywodzioby

Biegus krzywodzioby

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *